Sporty walki

Muay Thai

Muay Thai to sport walki preferujący współzawodnictwo pełno-kontaktowe, w którym przeciwnicy mogą uderzać kolanami i łokciami, używać kopnięć, technik bokserskich, przechwytów, rzutów i obaleń w celu uzyskania przewagi nad rywalem. W Muay Thai najwyżej stawiani są zawodnicy poruszający się statycznie, idący do przodu, nie unikający walki, uderzający mocno z pełnym skrętem ciała i rotacją bioder. Formuła ta dyskryminuje tymczasem sportowców skaczących (na wzór Kickboxingu czy Boksu amatorskiego), nie podejmujących wymiany kopnięć i uderzeń. Pomimo, iż dozwolone są wszystkie kopnięcia, w praktyce MuayThai używa się najczęściej kopnięć okrężnych i frontalnych; te drugie, jeżeli są wykorzystywane w defensywie, w celu niedopuszczenia do siebie konkurenta chcącego podjąć wymianę, mogą świadczyć o braku chęci i unikaniu walki przez kopiącego. Nierozłączną częścią MuayThai jest walka "Pam" (ciało w ciało) bazująca na odpowiednim uchwyceniu rywala w celu zadawania uderzeń w zwarciu kolanami i łokciami. Lepiej oceniony jest zawodnik, którego techniki w klinczu są zadawane mocniej i dynamiczniej, przy czym biodro kopiącego wykonuje ruch od maksymalnego odstawienia do pełnego wypchnięcia lub rotacji. Natomiast zawodnik, który przystawia miednicę, obejmując lub przełamując przeciwnika w pasie, blokuje goleniem jego nogi w aby uniknąć walki jest uznawany za gorszego. Rzuty i obrócenia w klinczu nie powinny być wykonywane w celu obalaniu przeciwnika. Powinny służyć wypracowaniu wygodnej pozycji do ataku bądź kontry lub w celu obrony przed kopnięciem kolanem. Muszą one być przeprowadzone przy użyciu siły rąk wspomaganej pracą skrętową ciała.

 

Boks

Boks, jakby pozornie mogło się wydawać, to tylko ciosy proste, sierpowe i haki. Do tego dochodzi kilka obron i uników. Nic prostszego. Tymczasem prawda o boksie jest zupełnie inna. Zawodnik na wysokim poziomie powinien charakteryzować się nie tylko perfekcyjnym wykonaniem wszystkich technik i umiejętnością płynnego łączenia ich w akcje, ale znajomością strategii i taktyki w walce. Musi on posiadać zdolność prawidłowej oceny możliwości rywala, nie przeceniając, ani nie lekceważąc go. Na podstawie wcześniejszej znajomości przeciwnika lub po pierwszej rozpoznawczej rundzie, winien obrać właściwy plan taktyczny, i konsekwentnie go realizować. Plan ten musi być na tyle elastyczny, aby uwzględniał zmiany w prowadzeniu walki przez przeciwnika i natychmiast wymuszał dostosowanie swoich działań do warunków w ringu. Zwycięstwo wymaga od pięściarza znakomitego przygotowania kondycyjnego. Obok siły, wytrzymałości bokser ma obowiązek posiadać szybkość, zwinność, skoczności i koordynację ruchową. Chęć wytrenowanie wszystkich tych cech na dobrym poziomie zmusza go do ciężkiej i systematycznej pracy. Na rozpoczęcie rekreacyjnego treningu bokserskiego, nigdy nie jest za późno. Praktycznie w każdym wieku można poprawnie opanować technikę i doprowadzić swoją kondycję do poziomu umożliwiającego dobrą zabawę podczas luźnych sparingów i walk zadaniowych. Dobra znajomość boksu klasycznego jest wręcz niezbędna przy uprawianiu innych dyscyplin takich jak Muay Thai, Kick boxing, MMA, Krav Maga itp...
 

MMA

Adept MMA powinien zaczynać swoją przygodę od nauki pozycji walki, od ucieczek z pozycji gorszych i niebezpiecznych dla niego samego, poprzez umiejętności zajmowania pozycji lepszych, umożliwiających zadawanie ciosów albo założenie techniki kończącej. Nadrzędną rolę pełnią tutaj takie zagadnienia jak: umiejętność zachowania równowagi, wyczucia dystansu, wykorzystywania swojej masy ciała i przestrzeni pomiędzy walczącymi oraz timing - oznaczający wykonanie właściwego ruchu w funkcji czasu. W następnej kolejności student zapoznaje się z mechaniką wykonywania chwytów i obron przed nimi. Po opanowaniu tego trudnego rozdziału można zacząć dołączać zadawanie ciosów w parterze. Na samym końcu, praktycznie na poziomie zawodniczym, możemy mówić o taktyce i strategii pojedynku. Na bazie Brazylijskiego Jiu Jitsu powstało wiele pokrewnych dyscyplin, nieznacznie różniących się między sobą regułami i zasadami. Jedną z nich jest Submission wrestling (Submission fighting), gdzie kimono (gi) zostało zastąpione spodenkami i koszulką (rashguard). Ten styl bez wątpienia nadaje się najlepiej, jako jeden z podstawowych składników treningu przygotowującego do MMA, dlatego preferujemy go w naszym Klubie podczas treningów parteru.
 

Brazilian Jiu Jitsu

To system sportów walki, który koncentruje się na grapplingu, a zwłaszcza walkach na ziemi . Brazylijskie jiu-jitsu zostało utworzone z fundamentów walki podstawami judo ( newaza ) . Brazylijskie jiu-jitsu ostatecznie stało się swoistym sportem walki poprzez eksperymenty, praktyki i adaptację judo i jujutsu przez Carlosa i Hélio Gracie (którzy przekazali swoją wiedzę dalej swojej rodzinie).BJJ promuje koncepcję, że mniejsza, słabsza osoba może skutecznie bronić siebie lub kogoś przeciw większemu, silniejszemu i cięższemu napastnikowi, stosując odpowiednią technikę, dźwignię, a zwłaszcza walkę na ziemię, a następnie stosując wspólne zamki i dławiki do pokonaj przeciwnika. Trening BJJ może być wykorzystywany do turniejów grapplingowych oraz w sytuacjach samoobrony. Sparing (potocznie określany jako "toczenie" w społeczności BJJ) i wiercenie na żywo odgrywają ważną rolę w treningu, a premia jest przyznawana za wyniki, zwłaszcza w konkurencji, w odniesieniu do postępu i wznoszenia się poprzez swój system rankingowy .Od momentu powstania jego macierzysta sztuka judo została oddzielona od starszych systemów japońskiego jujutsu istotną różnicą, która została przeniesiona na brazylijskie jiu-jitsu. Nie jest to wyłącznie sztuka walki; to także sport, metoda promowania sprawności fizycznej i budowania charakteru u młodych ludzi, a ostatecznie sposób na życie.

Kickboxing

To dyscyplina sportowa (sport walki), w której walczy się stosując zarówno bokserskie ciosy pięścią, jak i kopnięcia. Sport rozwijający w sposób holistyczny umiejętności fizyczne takie jak: siła, szybkość, wytrzymałość, gibkość, poczucie rytmu. Dodatkowo rozwijający cechy psychiczne m.in.: panowanie nad stresem, poczucie własnej wartości, czy pewność siebie. Słowo kick oznacza po angielsku "kopnięcie" lub "kopać", boxing oznacza "boks".

Rywalizacja sportowa odbywa się wg licznych regulaminów i formuł, wśród których można wyróżnić między innymi:

Full contact - dozwolone są wszystkie techniki nożne i bokserskie powyżej pasa, z minimalną liczbą 8 kopnięć podczas rundy, jeśli zawodnik nie zada 8 kopnięć traci 1 punkt; nie wolno kopać kolanem ani uderzać łokciem; walka odbywa się na ringu bokserskim, standardowo trwa 3x2 min.

Low kick - dozwolone są wszystkie techniki bokserskie oraz kopnięcia do wysokości głowy, nie ma minimalnej liczby kopnięć na minutę, nie wolno kopać kolanem ani uderzać łokciem; walka odbywa się na ringu, standardowo trwa 3x2 min.

K-1 - formuła wprowadzona i spopularyzowana przez japońską organizację K-1, dozwolone są wszelkie techniki bokserskie, obrotowe uderzenia pięścią, kopnięcia oraz ciosy kolanami, bez względu na wysokość; nie wolno uderzać łokciem; walka odbywa się na ringu, standardowo trwa 3x3 lub 5x3 min.

Thai boxing - złagodzona wersja tradycyjnego Muay Thai; dozwolone są wszelkie techniki bokserskie, obrotowe uderzenia pięścią, kopnięcia oraz ciosy kolanami, bez względu na wysokość, a także rzuty, podcięcia i walka w klinczu; nie wolno uderzać łokciem; walka odbywa się na ringu.

Combat 56

W siłach zbrojnych w dziedzinie sztuk walki lata 80-te i 90-te są okresem porównywania i eksperymentowania, a zarazem poszukiwania technik, w najróżniejszych stylach i szkołach.

Na pierwotny kształt systemu zasadniczy wpływ wywarły osobiste kontakty twórcy systemu Arkadiusza Kupsa z wieloma przedstawicielami różnych stylów walki, m.in.: Jiu Jitsu, Kung- fu, Kyoksul, Tsunami czy Wing Chun.

Nie bez znaczenia była też wymiana szkoleniowa z innymi formacjami specjalnymi Układu Warszawskiego. Doświadczenia  z walki kontaktowej zbierał w  jednostkach specjalnych  w których służył a system praktycznie dojrzał w 56 Kompanii Specjalnej

W początkowej wersji  System Combat 56 był zbiorem technik przeznaczonych do eliminacji przeciwnika, ale w takiej formie był mało uniwersalny i nieprzyswajalny w innych strukturach. Postrzegany był jako zbiór najbardziej brutalnych i morderczych technik użytecznych tylko w działaniach wojennych. Rozbudowa systemu skupiła się na opracowaniu bezpiecznych i prostych technik samoobrony wykorzystywanych w kilku schematach ruchowych w różnych sytuacjach zagrożeń.

Założenia i cele

Nadrzędnym celem Systemu jest prostota i skuteczność. Szokuje on racjonalnym podejściem do psychologii przetrwania i niewielką ilością schematów ruchowych, które pozwalają na szybki proces nauczania.

Proste chwyty operujące na gałkach ocznych, tętnicach szyjnych, tchawicy czy kroczu pozwalają każdemu wyjść z sytuacji zagrożenia.

Trzymania wykorzystujące tzw. łańcuchy dźwigniowe pozwalają na proste i skuteczne unieruchomienia.

Doskonałość systemu opiera się na nawykowym opanowaniu 2-3 technik, co daje gwarancję skuteczności w różnych wariantach ataku przeciwnika. System nie opiera się na rzutach, skomplikowanych postawach czy efektownych ewolucjach.

Pierwsze publikacje o Systemie pojawiły się na początku lat 90- tych w prasie fachowej, a pierwsze otwarte szkolenia zostały zrealizowane w roku 1997.

System Combat 56

System był nieustannie rozbudowywany, co wynikało z potrzeb rynku specjalistycznego.

Tematyka została uzupełniona o walkę bronią białą, strzelectwo bojowe, wzorce i procedury w sytuacjach kryzysowych.

W szkoleniach uczestniczyli żołnierze najbardziej elitarnych jednostek: Grom, 1-go Pułku Komandosów, 6 Brygady Desantowo- Szturmowej, 25 Brygady Kawalerii Powietrznej, 21 Brygady Piechoty Górskiej. System był wdrażany w Nadwiślańskich Jednostkach MSW, Straży Granicznej, Zakładach Karnych, Policji, Biurze Ochrony Rządu, Biurze Operacji Antyterrorystycznych i wielu innych.

Szkolenia Systemu dla ludzi spoza resortów prowadzone są na terenie całego kraju przez autoryzowanych instruktorów Combat 56.

Twórca systemu Arkadiusz Kups prowadzi kilka staży otwartych. A ponadto, raz w roku, na największym zjeździe instruktorów technik interwencji służb mundurowych w Europie, prowadzi warsztaty szkoleniowe w towarzystwie takich mistrzów, jak: Philippe Floch, Paolo Colla i inni.